Zolang er geen vliegtuigen uit de lucht vallen, is een crisis vooral iets psychologisch. En iets dat zichzelf creëert en voedt. We vrezen minder te gaan verdienen. Dus kopen we minder. De economie zakt daardoor in. En dus verdienen we minder.
Qua mechanisme doet dit me denken aan de situatie in de jeugdzorg. We vrezen dat de buitenwereld tegen ons is. Dus gedragen we ons defensief. De buitenwereld denkt: er is daar iets mis. Dus voelen we ons aangevallen.
De meest effectieve methode om dit te doorbreken, is: weer in jezelf geloven. Jeugdzorgers doen uitermate nuttig werk dat in de meeste gevallen blijvend positieve gevolgen heeft voor cliënt én samenleving. Maar het gaat wel eens mis, zoals in elk beroep. Dat moeten we erkennen en bespreken, ook met de (helemaal niet zo heel erge boze) buitenwereld.
Witboeken zijn goed voor het zelfvertrouwen. Maar ze zijn niet het enige antwoord.
Menno Bosma
hoofdredacteur Jeugd en Co