“Pap, ik vind het goed dat je me interviewt voor Jeugd en Co, wat wil je weten?”
“Moet ik je vriendin die drugs koopt en andere problemen heeft helpen?”
“Nou, ze heeft al hulp gezocht. Als zij en haar vader er zelf niet uitkomen,
dan zeg ik: ga eens met haar praten.”
“Met jou gaat het intussen ook niet zo goed. Je hebt nu met twee hulpverleners
gesproken. Heb je daar iets aan?”
“Dat waren nog maar een paar gesprekken, dat kan ik nu nog niet zeggen.”
“En heb je iets aan je vriendin?”
“Ja, zij is een soort dagboek voor mij, en ik voor haar. We vertellen alles aan
elkaar en vertrouwen elkaar helemaal.
Help, ik kwijl, maar dat komt niet door het antwoord hoor.”
“Als ik bang ben dat je dingen doet die niet goed voor je zijn, mag ik dan stiekem
proberen daarachter te komen?”
(Lange stilte) “Zoiets hangt ervan af wat voor soort kind je bent. Ik kan er
niet tegen als mensen dingen achter m’n rug doen. En als je iets ontdekt, vind
ik dat je er vragen over moet stellen in plaats van me meteen te beschuldigen.”
“Wat wil je nu het liefst dat er gebeurt?”
“Dat we samen leuke dingen doen, zodat het vrolijke terugkomt. Meeleven en doen
alsof ik zielig ben, daar heb ik niks aan. Dan ga ik denken dat het nog veel erger
is dan het is.”
(Gesprek op de bank met mijn 13-jarige dochter)
Menno Bosma, hoofdredacteur Jeugd en Co