Twee professionals uit de jeugdzorg spraken me aan over de ‘verkeerde’ vriendin (het strippende en coke gebruikende meisje van 14) van mijn dochter, waarover ik in mijn vorige weblog schreef. Meende ik serieus dat ik niet wist wat ik daarmee aanmoest? Ja hoor, ik heb geen repertoire paraat voor ontsporende kinderen. Je blijkt er in zo’n geval ook niets aan te hebben dat je hoofdredacteur bent van een blad voor de jeugdsector. “Waarom niet het AMK gebeld?”, wilden ze weten. Omdat het me niet in de eerste plaats ging om dat meisje, maar om mijn dochter. Ik wil voorkomen dat zij wordt meegesleurd. Inmiddels zijn we met de schoolmaatschappelijk werkster in gesprek over begeleiding van mijn dochter. Niet alleen vanwege die ‘verkeerde’ vriendin overigens, ook omdat ze de laatste tijd veel schoolregels aan haar laars lapt. “Maar je kunt het AMK toch vrijblijvend om advies vragen?”, hield de eerder genoemde professional aan. Daar wist ik niks tegenin te brengen. De vriendelijke man die mij te woord stond, bevestigde deels wat ik al dacht: verbieden helpt niet, dan zet mijn dochter het contact stiekem voort. “Is het eigenlijk wel waar wat dat meisje zegt?”, vervolgde hij. “Soms verzinnen pubers dit soort verhalen om aandacht te krijgen. Check dat eens. Let daarbij speciaal op angst of ontwijkend gedrag.” Hij wist me ervan te overtuigen dat ik in gesprek moet met het meisje. Kennelijk maakte hij de betrokken burger in me wakker. Of de journalist, die uit is op waarheidsvinding?
Menno Bosma, hoofdredacteur Jeugd en Co