“Dát er een aparte minister was, heeft ervoor gezorgd dat jeugd en gezin definitief op de (politieke) kaart kwamen.” Let vooral op het woord ‘definitief’ in de zin in het voorwoord van Jeugd en Co 2, in maart van dit jaar. Hoe ver kan een mens ernaast zitten? Je had een loep nodig om iets over jeugd en gezin te vinden in de verkiezingsprogramma’s. En om nou te zeggen dat er in de campagnes veel over te doen was… De aandacht die er drie jaar geleden voor het onderwerp was, heeft met terugwerkende kracht iets van een hype. Vaagt een recessie alle niet-materiële onderwerpen soms weg? Worden politieke partijen steeds kortzichtiger? Ligt het aan het magere presteren van André Rouvoet? Nu slechts twee partijen – de SP en de CU – voortzetting van het programmaministerie voor Jeugd en Gezin wensen, lijkt dit ministerie een zachte dood te sterven. En rond de inrichting van de jeugdzorg blijft het vooralsnog bij niet-uitgewerkte voornemens. Niet voor niets liet de parlementaire werkgroep Toekomstverkenning Jeugdzorg het onderwerp Centra voor Jeugd en Gezin gewoon maar weg uit het rapport ‘Jeugdzorg dichterbij’. Maar er is ook goed nieuws. De politiek heeft de jeugdzorgwerker zelf ontdekt. Meer macht, meer ruimte, meer vertrouwen en zelfs meer salaris wordt hem/haar beloofd. Daarmee corrigeert Den Haag zijn eigen, op (schijn)zekerheid gerichte, bureaucratie bevorderende beleid van de afgelopen jaren. Als de nieuwe coalitie zich behalve op het stelsel ook richt op de mensen die de zorg verlenen, hebben we iets om naar uit te kijken.
Menno Bosma, hoofdredacteur Jeugd en Co, menno@jeugdenco.nl